Ouderschap

Moeder zijn heeft mij met m'n neus in de boter laten vallen.
In de boter van zelfontwapening zou ik het noemen. 
Doordat die 2 dochters mij helpen terugkomen bij wie ik ben.
Dwars door alles wie ik dacht te zijn heen. 
Jassen uit. Schilden omlaag. Hallo wereld, hier ben ik. Nu echt. 
Zeker niet pijnloos. Wel grenzeloos verrijkend.

En daarbij. 'Praat' ik met ze. De taal van de Ziel.
Zij laten mij Weten hoe anders dingen bezien kunnen worden vanuit helderheid, Liefde.
Het bewustzijn wat zij dragen wil gekend, hoe klein ze ook zijn. 


Graag deel ik middels schrijven mijn ervaringen, klein en groot, in hoe kinderen onze wereld mooier maken van binnen uit. 
Waarom? Omdat het een hele nieuwe wereld brengt! En volgens mij zijn we daar wel aan toe :-)

Lees, kijk en luister hieronder over de eigen ervaringen in het ouderschap en de boodschappen vanuit de Ziel van de kinderen.
 

 



Onze kinderen

world-childrens-day-520272_1920.jpg

De kinderen anno nu gidsen ons.

Zij zijn het die veel meer in verbinding staan met hun Ziel.

De kosmos nog aanraken en doorzien waar grote mensen blijven hangen.

In het contact met mijn kinderen en de kinderen die ik ontmoet hoor ik dat zij graag stem willen krijgen. Ze willen ons helpen onszelf weer terug te vinden en de Aarde een nieuwe impuls te geven. Een hogere staat van bewustzijn. En daarmee een andere realiteit.

Samen met de kinderen breng ik dit graag onder de aandacht en vertaal hun boodschappen in een taal zodat iedereen ze kan horen.

Stel je eens voor dat je je kind niet alleen als een 3 jarige peuter of puber ziet, maar als Ziel die zich verbindt met een mensenleven en alle wijsheid in zich draagt om hier te leven en zijn dromen waar te maken.
Dan wil je graag dat ze daar naar luisteren, naar die eigen wijsheid.

En wil je daar zelf ook graag –weer- naar leren luisteren.

De kinderen leven ons voor hoe de Ziel door ons heen beweegt en bewegen ons om hetzelfde weer toe te laten.

In afstemming op je kind – leer je jezelf beter kennen. Je leert waar je pijn zit.

Waar de moeite knelt. Hoe jij jezelf bent- en hoe je daar verder van af bent geraakt.

Natuurlijk is er meer dan dit. Jij bent als ouder ook een gids. Wel vaak nog in aardse termen.
En vergeten wij vaak dat geen kind dezelfde Ziel draagt en dus dezelfde begeleiding vraagt. 

Tijd om een nieuw geluid en een frisse blik toe te laten.
Het wordt er alleen maar makkelijker en liefdevoller van.

Luister naar je kind voorbij de rasters van je denken of de zintuigen en open je Hart voor het horen van de stem die spreekt uit Liefde, Wijsheid en Vertrouwen. 
En Vreugde! 


De kinderen van nu

Er wordt veel over geschreven, over de kinderen van nu. De Nieuwetijd generatie. 
De kinderen zelf willen daar ook een stem in. En laat ik die nu net kunnen horen voorbij de rasters van de mind en de zintuigen. 
Komt ie-
Ze vertellen dat alles met Liefde begint. En alles Liefde blijft.
Terwijl wij grote mensen zo razendsnel zijn met goed en fout. 
Wij luisteren te weinig- veel te weinig naar ons Hart.
Het Hart liegt nooit. 
Het wijst de richting. 
Ben jij in je Hart dan pas voel jij je GROOT.

Kinderen van nu, staan voor wat ze zeggen. 
Ze leven het van binnen uit.

Ze begeleiden ons naar verbinding met de Ziel.
Zodat ook zij weer luisteren, naar alle Wijsheid in ons. 


 


Zo eenvoudig

Zo levenslustig. Schaterlachend. Het geen grens. Bij die twee dochters.
Het is zo voelbaar. Zij zitten voortdurend op 'die andere laag'. Op die fijnere frequentie. 
Waar Liefde praat.
En wij. De volwassenen. Hun ouders of begeleiders. Zo vaak gestoord. Uhh verstoord door onze eigen denkmallen. 
Die veel te serieus worden genomen.
Het voelt heel eenvoudig in het contact met Luka & Yuno.
Het kind op Aarde ontmoet dagelijks de Hemel.
 

Aap

Behendig vist Yuno het potje zalf van het wankele nachtkastje.
De laatste keer donderde ze met plank en al op de grond.

'Klein aapje' zeg ik lachend tegen haar. 

'Ik ben een grote aapje' zegt Luka achter mij.

'En jij bent een grote dikke aap'
'En papa is ook een grote dikke aap'

Thanks Luka. 
 

Op de toren zonder jas

Klimmen.
Haar ding. Al van heel kleins af aan.

De hoge klimtoren op.
Ik slik even.
M'n hoofd vindt het te risicovol.

IMG_2575.JPG

Mam, mag ik mijn jas uit?
Nee, het is herfst, zeg ik.

Ze klimt door.
Dan zit ze vast.
Een harde schreeuw. En nog één en nog één.
Frustratie.

Frustratie bij mij. Moet dat zo hard?
Ah ja, want anders vindt iemand daar vast iets van.
Nou én.

Ze komt niet door het laatste gat.
Door die jas.

Kom maar naar beneden, zeg ik.
'Die jas gaat uit'.

Soepel beweegt ze naar boven.

Ik lach. 
Zij is blij op de top.

Als 'een jas' knelt om verder te klimmen.
Dan mag ie gewoon uit.


Stil van


Daar zit ik dan

Tussen die 2 in

Beiden langzaam in slaap

Ik ken de woorden niet

Die zeggen wat ik voel


Zij laten mij voelen wie ik echt ben

Ook daar plak ik liever geen definitie op

Terwijl het gouden draadjes zijn

Die opflikkeren in het Licht


Als ik de Liefde voel

Staat alles even stil


Het is laat, laat genoeg

Om rechtsomkeer te maken

Met ferme pas vooruit

Ik Weet de route

Nu pas kom ik er voor uit



Een andere manier van communiceren

Ik zit naast haar bed. 
Me af te vragen waarom ze dat toen straks deed.
Mijn hoofd heeft al wat redenen klaar. 
Ze deed het express. Bijvoorbeeld. 
Ik voel hoe de emoties er door toenemen.

Dan. Stem ik af op haar. Haar hogere Zelf.
Ze lacht en zegt: 'Mam, ik sta aan jouw kant he'
'Ik laat je gewoon zien waar het vertrouwen bij jou ontbreekt'. 

 

Straks is nu

Gisteravond toen de kindjes in bed lagen, bespraken hij en ik het plannetje om last minute een paar dagen weg te gaan. 
We vragen aan opa en oma of de kinderen daar mogen logeren. 
Morgen in de loop van de dag horen we of het doorgaat.

De volgende ochtend vroeg.
We zijn net beneden en Luka kijkt me aan.
Mam, wij gaan naar opa en oma hè?

Ik kijk haar aan en lach. 
Voorbeeld nummer 9361 van hoe ze Hoort voorbij haar zintuigen. 

'Nou, als het zo is, dan is het pas over een paar dagen'.
'Nog een paar nachtjes slapen'.
Ze kijkt me aan en zegt resoluut: 'Ik heb geslaapt'. 'Ik kan nu naar opa en oma'. 

 

Yuno de Puno

Yuno ze zit duidelijk 'op de lijn'.
Ik hoor scherp wat ze zegt.

Ook na gisteren. 
Poeh. Heavy was de avond.
Ze was niet in haar sas.
Maar Sas zat wel in haar.

M'n staat is jouw staat - liet ze me Zien.
Zo gaat dat bij mij.
Daarom knelt het zo. Of wordt het teveel.

'Stapje terug, mam'. 'En vind jezelf'

Yuno de Puno. 
10 maanden oud.

Praten wordt zoooooo overschat.

 

Groot

'Mag ik nog een boterham mama?'

Echt nog één? 
Jij hebt vast grote trek! 

'Yuno heeft ook grote trek'.
Krijg ik als reactie.
Haar zus zit inderdaad ook heerlijk te smikkelen. 

Of ben jij soms aan het groeien? Zeg ik.

'Nee mam, ik ben al Groot!'
 

 

Boos


Wild werd ik.

Het drammen. Het schreeuwen. 
Ik wil dit!!! Roept ze uit.

Auw. M'n pijn. Waarom kan ik dat niet?
Zo duidelijk. Dit wil ik.
Dan mag jij ook niet.

Wacht. 
Dat is nu juist ook hier.

'Ik wil nu dat jij stopt met schreeuwen'.
Schreeuw ik. 
En ik pak haar (te) stevig vast.

Ik ben zo boos.

Er gebeurt wat in mij. In haar.

Respect. 
En lucht in mij.

Kom maar door, zegt ze tegen mij. Zonder woorden.
Laat mij jou maar zien. Helemaal.

 

 

Podcast

Korte podcast over de boodschap in een notendop: