Geen pleister

Waarom het is zoals het nu is, waarom dit proces, waarom zo bang, wat brengt het mij? 
Elk verhaal, elke hoop,
Het dempt de angst van het ego. Als een pleister op de wond.

Maar dat is niet nodig. Laat het me maar voelen. 

Ego wat voel jij nu, als je het niet-weet.

De schrik, de paniek, trillend op z'n benen. Mijn keel knijpt samen.

Lucht, De Lucht stroomt naar binnen. Ik adem. Ik ben. 

Het is stil. Voor nu.