De oordelende ouder

Er wordt altijd gezegd dat kinderen - opvoeden - ouder zijn, zo tijdsintensief is. Dat is het natuurlijk ook zo, maar misschien zijn het wel bepaalde deelfacetten van het ouderschap die ons er zo druk mee maken ;-).

Het oordelen bijvoorbeeld. Over je eigen kind en over het kind van de ander. 

Tjonge, wat kunnen wij als ouder dat goed. 

'Mijn dochter zou zeker anders moeten gedragen in gezelschap'. 'Onze zoon is veel te vaak boos'. 
'De prestaties van onze kinderen op school zijn oké, maar ik vind dat ze niet assertief genoeg zijn in het contact met leeftijdgenoten'. 
'Het kind van de buurman is wel heel druk'. 'Ik heb het gevoel dat de dochter van mijn vriendin heel onzeker is'.
Blablablablabla....

Elk oordeel naar je eigen kind komt misschien wel voort uit een gevoel van zelf te kort schieten of een onvolkomenheid in jezelf welke door je kind opgevuld dient te worden. 
De angst van niet goed genoeg zijn, waar de kinderen een verlengstuk van worden en zo mee gebogen worden in de 'perfecte' ego vorm. 

Hetzelfde geldt voor het oordelen over het kind van de ander. Alleen dan geprojecteerd op een ander kind en zo ten dienste van een ego wat zich superieur kan voelen om de eigen onzekerheid te verbloemen. 

Zouden kinderen mogen zijn zoals ze zijn (en dat is iets anders dan dat je geen grenzen meer stelt of bepaald gedrag niet tolereert) dan zouden wij als volwassenen ook veel vrijer zijn en acceptatie naar onszelf gecultiveerd hebben. 

Dus, waar we wachten we nog op? Laten we de tijd die we normaliter gebruiken om te oordelen gaan inzetten om naar onszelf te kijken.
Wat raakt het in mij aan, waar vanuit ik de behoefte voel om te oordelen? En kan ik daar bewustzijn naar toe brengen en dus waarden als compassie en Liefde mee verbinden?

Dan creëren we een win-win situatie: de kinderen vrij(er) van al die projecties uit het ego en de ouder vrij(er) van zijn of haar eigen pijn. 
Tadaa :-)!